ΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΔΡΑΚΟΙ
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φτωχός άνθρωπος. Δεν είχε δουλειά, είχε μόνο ένα σπαθί. Κι έτσι ξεκίνησε από το χωριό του για να βρει την τύχη του. Περπατούσε για πολλές μέρες κι βρήκε ένα χωριό. Πηγαίνει στο καφενείο κι λέει του καφετζή.
- Πεινάω, λέει, έχεις κάτι για να φάω; Έχω λίγο μέλι και ψωμί.
- Φέρ' το και θα το φάω, είπε ο φτωχός.
Πηγαίνει ο καφετζής το μέλι στο τραπέζι, πλακώνουν μύγες πάνω στο μέλι, σηκώνει ο φτωχός τα χέρια του χτυπάει τις μύγες κι σκοτώνει σαράντα. Λέει τότε.
-Με μια σκοτώνω σαράντα!
Πηγαίνει σ' ένα σιδερά κι τον λέει να γράψει πάνω στο σπαθί ότι «με μια σκοτώνω σαράντα». Έτσι κι έγινε. Το γράψε αυτό πάνω στο σπαθί ο σιδεράς. Πήρε πάλι το δρόμο ο φτωχός, περπάτησε και έφτασε σ' ένα μεγάλο δάσος. Κουράστηκε κι έπεσε κάτω από ένα δέντρο να κοιμηθεί με το σπαθί αγκαλιά. Εκεί που κοιμόνταν περνάν από κει σαράντα δράκοι κι διαβάζουν στο σπαθί που έγραφι «με μια σκοτώνω σαράντα». Φοβήθηκαν οι δράκοι.
Βρε, λέει, εμεις σαράντα είμαστε, αυτός όλους θα μας σκοτώσει.
-Δεν τον καλοπιάνουμε, να τον πάρουμε στο σπίτι κι να τον περιποιηθούμε;
Συμφώνησαν όλοι κι τον πήραν στο σπίτι. Κάθε μέρα τον τάιζαν κι τον πότιζαν. Το πηγάδι όμως που έπαιρναν νερό το είχαν μακριά. Λέει τότε ο φτωχός μια μέρα. Εγώ θα πάω στο πηγάδι θα σας το φέρω κοντά στο σπίτι σας για να μην κουβαλάτε νερό από τόσο μακριά.
Πηγαίνει τότε ο φτωχός, δένει το πηγάδι με την τριχιά, τράβα, τράβα, το πηγαίνει στο σπίτι το πηγάδι. Οι δράκοι απ' τη χαρά τους δεν ήξεραν πώς να τον ευχαριστήσουν. Την άλλη μέρα τους είπε ο φτωχός να τους φέρει κι το δάσος στο σπίτι. Πράγματι έδεσε κι το δάσος κι τραβώντας το πήγε κι αυτό στο σπίτι. Τότε οι δράκοι από τη χαρά τους τον γέμισαν δυο σακιά με φλουριά κι του είπαν να φύγει. Τα πήρε ο φτωχός κι έγινε πλούσιος κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Φωτό: lekythos.library
